Zarząd

Z wykształcenia historyczka i archiwistka (Uniwersytet Jagielloński), absolwentka Gender Studies w Instytucie Badań Literackich PAN, również działaczka społeczna. Zawodowo koordynatorka szkoleń i edukacji w Centrum Archiwistyki Społecznej. Prowadzi webinaria, szkolenia, koordynuje spotkania w instytucjach kultury, które są zainteresowane rozpoczęciem tworzenia/wspierania archiwów społecznych. Uczy archiwistów społecznych jak realizować wywiady historii mówionej oraz jak je opisać, opracować i udostępnić on-line na portalu www.zbioryspoleczne.pl.

Wcześniej pracowała w Fundacji Ośrodka KARTA, gdzie m.in. koordynowała projekty historii mówionej, choćby „Polacy na Wschodzie” czy „Archiwum Wschodnie”, prowadziła też szkolenia dotyczące nagrywania relacji. Uczestniczyła również w wielu innych projektach historii mówionej, m.in.: „Historie mówione polskiej architektury”, „Na tatarskim szlaku – dokumentacja i popularyzacja tradycji i kultury Tatarów w województwie podlaskim” czy „Historia mówiona społeczności LGBT+ w Polsce”.

Na co dzień zakochana w starych filmach, tenisie ziemnym i literaturze.

Antropolożka społeczna związana z Instytutem Socjologii UJ, zarazem mocno zaangażowana w działanie społeczne poprzez organizacje pozarządowe. Jest współzałożycielką i prezeską krakowskiej Fundacji Dobra Wola, działa też w Ukraińskiej Asocjacji Historii Mówionej. Ma za sobą kilkanaście projektów historii mówionej realizowanych w Polsce, Ukrainie, Czechach, Słowacji i Szwecji. Jej “trzecim okiem” jest obiektyw kamery, współtworzyła 11 filmów opartych na historii mówionej. Wspiera rozwój archiwistyki społecznej w Ukrainie oraz dokumentowanie doświadczenia wojny – współzałożyła międzynarodową inicjatywę Letnich Instytutów „Witnessing the War in Ukraine”. Historię mówioną traktuje przede wszystkim jako sposób poznawania różnorodności społecznych światów – poprzez uważne słuchanie indywidualnych doświadczeń, codziennych opowieści i osobistych perspektyw, które często nie mieszczą się w oficjalnych narracjach i akademickich schematach.

Obecnie adiunkt (post-doc) na Uniwersytecie Civitas w Warszawie. Wcześniej pracował w Dziale Naukowym Ośrodka “Pamięć i Przyszłość” oraz Dziale Naukowym Muzeum Historii Żydów Polskim POLIN. Nagrywał wywiady dot. powojennych dziejów Dolnego Śląska i losów ludności żydowskiej w Polsce po II wojnie światowej. Ostatnio bada historię zakładów chemicznych w PRL oraz klęskę ekologiczną w Sudetach Zachodnich w latach 80. XX wieku.

Członek redakcji “Wrocławskiego Rocznika Historii Mówionej”. W historii mówionej ceni polifoniczność, ekspresję, emocje i spotkanie z drugim człowiekiem.

W wolnych chwilach eksploruje Dolny Śląsk, a zwłaszcza Karkonosze i Góry Izerskie (niekiedy też po czeskiej stronie).

Z wykształcenia historyczka i archiwistka (Uniwersytet Jagielloński), absolwentka Gender Studies w Instytucie Badań Literackich PAN, również działaczka społeczna. Zawodowo koordynatorka szkoleń i edukacji w Centrum Archiwistyki Społecznej. Prowadzi webinaria, szkolenia, koordynuje spotkania w instytucjach kultury, które są zainteresowane rozpoczęciem tworzenia/wspierania archiwów społecznych. Uczy archiwistów społecznych jak realizować wywiady historii mówionej oraz jak je opisać, opracować i udostępnić on-line na portalu www.zbioryspoleczne.pl.

Wcześniej pracowała w Fundacji Ośrodka KARTA, gdzie m.in. koordynowała projekty historii mówionej, choćby „Polacy na Wschodzie” czy „Archiwum Wschodnie”, prowadziła też szkolenia dotyczące nagrywania relacji. Uczestniczyła również w wielu innych projektach historii mówionej, m.in.: „Historie mówione polskiej architektury”, „Na tatarskim szlaku – dokumentacja i popularyzacja tradycji i kultury Tatarów w województwie podlaskim” czy „Historia mówiona społeczności LGBT+ w Polsce”.
Na co dzień zakochana w starych filmach, tenisie ziemnym i literaturze.

Pracownik Instytutu Historii Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, adiunkt w Katedrze Antropologii Historycznej i Teorii Historii. Jednym z ważniejszych projektów historii mówionej, które realizował był “Dziadek z Wehrmachtu”, a obecnie pracuje nad projektem “Doświadczenie pracy w PKP”.

W historii mówionej najbardziej lubi to, że może dzięki niej poznać tak wiele pomysłów na przejście przez życie oraz sposobów podchodzenia do starzenia się (przynajmniej niektóre z nich chciałby kiedyś wykorzystać).

Pracownik Instytutu Historii Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, adiunkt w Katedrze Antropologii Historycznej i Teorii Historii. Jednym z ważniejszych projektów historii mówionej, które realizował był “Dziadek z Wehrmachtu”, a obecnie pracuje nad projektem “Doświadczenie pracy w PKP”.

W historii mówionej najbardziej lubi to, że może dzięki niej poznać tak wiele pomysłów na przejście przez życie oraz sposobów podchodzenia do starzenia się (przynajmniej niektóre z nich chciałby kiedyś wykorzystać).

Antropolożka społeczna związana z Instytutem Socjologii UJ, zarazem mocno zaangażowana w działanie społeczne poprzez organizacje pozarządowe. Jest współzałożycielką i prezeską krakowskiej Fundacji Dobra Wola, działa też w Ukraińskiej Asocjacji Historii Mówionej. Ma za sobą kilkanaście projektów historii mówionej realizowanych w Polsce, Ukrainie, Czechach, Słowacji i Szwecji. Jej “trzecim okiem” jest obiektyw kamery, współtworzyła 11 filmów opartych na historii mówionej. Wspiera rozwój archiwistyki społecznej w Ukrainie oraz dokumentowanie doświadczenia wojny – współzałożyła międzynarodową inicjatywę Letnich Instytutów „Witnessing the War in Ukraine”. Historię mówioną traktuje przede wszystkim jako sposób poznawania różnorodności społecznych światów – poprzez uważne słuchanie indywidualnych doświadczeń, codziennych opowieści i osobistych perspektyw, które często nie mieszczą się w oficjalnych narracjach i akademickich schematach.

Obecnie adiunkt (post-doc) na Uniwersytecie Civitas w Warszawie. Wcześniej pracował w Dziale Naukowym Ośrodka “Pamięć i Przyszłość” oraz Dziale Naukowym Muzeum Historii Żydów Polskim POLIN. Nagrywał wywiady dot. powojennych dziejów Dolnego Śląska i losów ludności żydowskiej w Polsce po II wojnie światowej. Ostatnio bada historię zakładów chemicznych w PRL oraz klęskę ekologiczną w Sudetach Zachodnich w latach 80. XX wieku.

Członek redakcji “Wrocławskiego Rocznika Historii Mówionej”. W historii mówionej ceni polifoniczność, ekspresję, emocje i spotkanie z drugim człowiekiem.

W wolnych chwilach eksploruje Dolny Śląsk, a zwłaszcza Karkonosze i Góry Izerskie (niekiedy też po czeskiej stronie).

Z wykształcenia filozofka i kulturoznawczyni (Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie), absolwentka studiów polsko-żydowskich przy Instytucie Badań Literackich PAN. Od 2005 roku zawodowo związana z Pracownią Historii Mówionej Ośrodka “Brama Grodzka – Teatr NN” w Lublinie. W latach 2013-2022 koordynowała działaniami Pracowni. Współtworzyła wiele projektów mających na celu gromadzenie historii mówionych, udostępnienie nagranego materiału i popularyzację historii mówionej. Te najważniejsze to: “Siła Wolnego Słowa”, “Ludwik Fleck w Lublinie”, “Ocalić od zapomnienia – Krystyna Modrzewska”, “Historia zamknięta w mieszkaniu. Opowieść o PRL”, “Lublin. Pamięć Zagłady”, “Akcja Reinhardt – w kręgu Zagłady” oraz “Archiwum Historii Mówionej – opracowanie i udostępnienie online najcenniejszych zasobów”. Współautorka książki “Bagaż osobisty. Po marcu” (wspólnie Dorotą Barczak-Perfikowską, Grażyną Latos, Elżbietą Strzałkowską i Agatą Tuszyńską) oraz autorka wyboru relacji do książki “Jan Karski w cudzych wspomnieniach”.

W nagrywanych rozmowach szczególnie interesują ją żydowskie biografie, antropologia codzienności oraz wspomnienia o ważnych, ale zapomnianych postaciach związanych z Lublinem i Lubelszczyzną. W historii mówionej najbardziej ceni możliwość spotkania z drugim człowiekiem i wspólną podróż w przeszłość. Każda relacja to unikatowa mapa pamięci, którą należy ocalić dla przyszłych pokoleń.

Historyczka, muzealniczka, absolwentka Akademii Dziedzictwa. Brała udział w wielu projektach badawczych oral history m.in. we współpracy z Archiwum Historii Mówionej Domu Spotkań z Historią i Ośrodka KARTA w Warszawie. Prowadziła projekty badawcze dotyczące reemigrantów z Bośni, jest współautorką projektu i wystawy „Dziadek z Wehrmachtu”. Prezeska Polskiego Towarzystwa Historii Mówionej w latach 2016-2019. Kierowniczka Muzeum Nowej Huty – oddziału Muzeum Krakowa od 2019 roku. Kuratorka wystaw czasowych „Paczka z Ameryki”, „W jedną stronę. Marzec 68” oraz „Mój drugi dom? Huta im. Lenina” w Muzeum Nowej Huty. Współkuratorka wystawy stałej w Muzeum Nowej Huty,

Komisja Rewizyjna (2025-2028)

Polskie Towarzystwo Historii Mówionej

Media społecznościowe